| PN | WT | ŚR | CZ | PT | SO | ND |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 |
Dla budownictwa orawskiego reprezentatywny jest dom z wyżką, czyli rodzajem spichlerza usytuowanego w części strychowej budowanego zawsze nad izbą białą oraz towarzyszącym mu gankiem biegnącym wzdłuż frontowej ściany pod okapem, na który wchodziło się schodami biegnącymi na zewnątrz lub wewnątrz budynku. Dom składał się najczęściej z izby białej i izby czarnej oddzielonych sienią oraz odznaczał się znakomitymi proporcjami i harmonią. Ponieważ nie posiadał komina, dla ułatwienia uchodzenia dymu, powała w kuchni znajdowała się wyżej niż w izbie białej. Dym wydostawał się na strych przez woźnicę (otwór w suficie) a stamtąd na zewnątrz budynku przez półokrągłe dymniki umieszczone w szczycie dachu. We wsiach kotlinnych do krycia dachów używano słomy, tzw. kicoków, a gonty stosowano głównie we wsiach beskidzkich. Najstarsze domy mają dach czterospadowy, późniejsze dach przyczółkowy i przyczółkowo-naczółkowy, a najmłodsze dach dwuspadowy. Specyficzną cechą orawskich domów jest bogato zdobiony tragarz podtrzymujący powałę, zdobienia drzwi i futryn oraz wykazujące wpływy stylu barokowego – ozdobne nadokienniki. Charakterystyczne przykłady orawskiego budownictwa drewnianego można zobaczyć w Orawskim Parku Etnograficznym w Zubrzycy Górnej, na terenie którego znajduje się m.in. Dwór Moniaków, dwie karczmy, chaty bogatych i ubogich gazdów oraz zabudowania gospodarcze.