Babiogórski Park Narodowy

Pasmo babiogórskie jest najbardziej na północ wysuniętym odcinkiem europejskiego działu wodnego, oddzielającym zlewnię Bałtyku od zlewni Morza Czarnego.

Osobliwością Babiej Góry jest bogactwo źródeł i strumieni.  Szumiące potoki, szemrzące wśród lasu czy spadające po głazach i blokach skalnych dodają wiele uroku babiogórskiej przyrodzie. Tak pokaźna ilość cieków wynika ze znacznych pokładów wody zgromadzonych w podłożu skalnym. Potoki zasilane są wodami gruntowymi, a także obfitymi wodami opadowymi i wodami pochodzącymi z topnienia zazwyczaj pokaźnej pokrywy śnieżnej. Sieć potoków na stokach masywu Babiej Góry ma typowo górski charakter.  Północnymi stokami spływa kilkanaście większych potoków. Sieć cieków ma tu kształt rozłożonego wachlarza opartego łukiem o stoki masywu i ograniczonego największymi potokami, Jałowieckim na zachodzie i Jaworzyną na wschodzie. Zbiegające z różnych stron drobne potoki łącząc się w większe, spadają kaskadami szumiąc donośnie  na progach i małych wodospadach do podnóży, gdzie płyną już głęboko wciętymi dolinami.

Liczne źródła w masywie stanowią o osobliwości Babiej Góry w polskich Karpatach. Pod względem ilości (2 źródła/1 km2) góra ta zajmuje jedno z czołowych miejsc w Polsce. Na północnych stokach najwięcej źródeł można spotkać na wysokości miedzy 900 i 1300 m n.p.m., a na południowych od 1200 do 1500 m n.p.m. Źródła te mają prawie stałą temperaturę w ciągu całego roku - od 2 do 3 0C. Nawet podczas lata woda w nich jest bardzo zimna i nie przekracza 40C. Woda wypływająca z tych źródeł daje początek ciekom wodnym.

Najwyżej położonym i chyba najpiękniejszym źródłem na Babiej Górze, a zarazem i w Beskidach Zachodnich jest Głodna Woda pod Diablakiem. Znajduje się ono na stoku południowym na wysokości 1625 m n.p.m. Nazwę swą zawdzięcza najprawdopodobniej ubogiej roślinności, jaka wykształciła się w jego najbliższym sąsiedztwie, znacznie uboższej niż wokół innych niżej położonych, gdzie latem aż mieni się od różnych barw.

Szczególnym urozmaiceniem przyrody nieożywione są liczne stawki. Te niewielkie zbiorniki stojących wód występują na wysokości od 860 do 1545 m n.p.m., w większości na stokach północnych. Podczas gorącego lata niektóre z nich wysychają.  Na Babiej Górze znanych jest obecnie 19 jezior o powierzchni większej niż 25 m2. Największym jest otoczony lasem Mokry Stawek na wysokości 1025 m n.p.m. o powierzchni 450 m2 i głębokości 2,0 ? 2,5 m. Najwyżej, bo na wysokości 1445 m n.p.m., leży Stawek Orawski (południowe stoki, poniżej Gówniaka) o powierzchni około 200 m2 i głębokości dochodzącej do1 m.

Wraz z nadejściem jesieni można spodziewać się na Babiej Górze opadów śniegu, utrzymującego się nieraz aż do wiosny. Wraz ze wzrostem wysokości nad poziom morza rośnie procentowy udział opadów śnieżnych (do 65%). Okres zalegania śniegu na Babiej Górze szacowany jest na około 5 miesięcy, a na samym szczycie aż na 7 miesięcy.