| PN | WT | ŚR | CZ | PT | SO | ND |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 |
Babia Góra należy do gór wysokich i po Tatrach jest największym wzniesieniem w Polsce. Leży w Beskidach Zachodnich a konkretnie we wschodniej części Beskidu Żywieckiego. Samo pasmo babiogórskie swoją długością nie przekracza 10 kilometrów i ułożone jest równoleżnikowo. Granicę masywu wyznaczają dwie przełęcze ? Przełęcz Lipnicka (inaczej Krowiarki) na zachodzie (1012 m n.p.m.) oraz Przełęcz Jałowiecka od wschodu (1017 m n.p.m.).
Kształt Babiej Góry jest bardzo charakterystyczny i z daleka znakomicie rozpoznawalny. Cały masyw dzieli się na dwie części Wielką Babią Górę i Małą Babią Górę. Idąc od wschodu linią graniową mijamy kolejne kulminacje które rozpoczynają się Sokolicą (1367 m n.p.m.), aby wkrótce wznieść się na Kępę (1520 m n.p.m) i przez Gówniak (1671 m n.p.m.) dojść do Diablaka (1725 m n.p.m.) będącego jednocześnie szczytem całego masywu. W dalszej części pasmo opada stopniowo poprzez Kościółki do Przełęczy Brona (1408 m n.p.m.). Z przełęczy linia grzbietowa ponownie się wznosi aby oprzeć się na Cylu (1517 m n.p.m.) ? będącym najwyższym wierzchołkiem Małej Babiej Góry, po przejściu którego opada do przełęczy Jałowieckiej (1017 m n.p.m.).
Jak na Górę pełną kontrastów przystało, kwestia rzeźby terenu również charakteryzuje się wielką zmiennością. Zbocza północne, ukształtowane przez niezliczone osuwiska przedstawiają się jako wysoka, stroma ściana skalna, pokryta żlebami, kotłami, niszami osuwiskowymi oraz rozległymi rumowiskami skalnymi i rozpadlinami. Południowa zaś strona rysuje się znacznie łagodniej, pokrywając się sporadycznie lejami źródłowymi i szerokimi wypłaszczeniami. Po stronie południowej doliny układają się promieniście natomiast w części północnej równolegle.