Kalendarium

PNWTŚRCZPTSOND
    1 2 3 4
 5 6 7 8 91011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
Strona została zrealizowana dzięki dofinansowaniu ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie.

Kontakt

Babiogórski Park Narodowy
34-222 Zawoja 1403
Współrzędne Dyrekcji Parku: 49.61190N 019.51828E

tel. +48 (33) 877 51 10
tel. +48 (33) 877 67 02
fax: +48 (33) 877 55 54
e-mail:

NIP 552-171-36-27, Regon 122462192
Numer konta do wpłat:
81 1130 1150 0012 1252 7820 0001
Nasz bank: BGK o/Kraków

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje

Tutaj jesteś: Strona główna / Plan Ochrony dla SOO... / Siedliska

Siedliska


Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk Babia Góra PLH120001

OPIS OBSZARU (wg SFD)

Masyw Babiej Góry jest najwyższym pasmem górskim Beskidu Wysokiego. Zbudowane jest ono z fliszu karpackiego, w którego skład wchodzą głównie piaskowce, łupki i margle. Północne stoki masywu, powstałe w wyniku procesów osuwiskowych, są bardzo strome i charakteryzują się znacznie bardziej urozmaiconą rzeźbą niż łagodne stoki południowe. Grzbiet jest obszarem wododziałowym pomiędzy zlewnią Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego. Spośród innych, niższych pasm Beskidów, Babia Góra wyróżnia się typową dla wysokich gór strefowością klimatyczno-roślinną oraz obecnością piętra kosodrzewiny. Lasy zajmują ok. 90% obszaru. W drzewostanach dominuje: świerk, jodła i buk. Bory jodłowo-świerkowe, które tylko w niewielkim stopniu były niegdyś użytkowane gospodarczo, zachowały pierwotny charakter. Ponad granicą lasu występują zarośla kosodrzewiny, a leżące powyżej szczytowe partie masywu pokryte są skalnymi rumowiskami. Powierzchnia specjalnego obszaru ochrony siedlisk Babia Góra PLH120001 wynosi 3 350,4 ha.

WARTOŚĆ PRZYRODNICZA I ZNACZENIE (wg SFD)

Obszar ten jest ważny dla zachowania bioróżnorodności. Stwierdzono tu występowanie 18 typów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Wśród nich szczególnie cenne zbiorowiska leśne i muraw wysokogórskich (np. jedyne miejsca występowania podtypu 6170-4). Znajduje się tu także jedno z 2 stanowisk zarośli kosodrzewiny na terenie Beskidów. Ostoja odznacza się bogatą florą, a wśród niej występuje wiele gatunków rzadkich i zagrożonych oraz prawnie chronionych. Najcenniejszymi roślinami naczyniowymi są: okrzyn jeleni Laserpitium archangelica, który na Babiej Górze ma jedno z dwóch stanowisk w Polsce i rogownica alpejska Cerastium alpinum ssp. babiogorense, takson endemiczny dla Babiej Góry. Jest to także jedno z 4 stanowisk w Polsce tojadu morawskiego (Aconitum firmum ssp. Moravicum) i jeden z 4 rejonów występowania tocji karpackiej (Tozzia carpatica). Ponadto jest to jedno z 3 miejsc występowania w Polsce karpackiego endemitu - darniówki tatrzańskiej (Microtus tatricus) jedno z 3 znanych miejsc występowania sichrawy karpackiej (Pseudogaurotina excellens) - jedyne potwierdzone w ostatnich latach. Z terenu ostoi podano już ok. 4300 gatunków bezkręgowców. Bogata jest koleopterofauna (ok. 1500 udokumentowanych gatunków) z kilkunastoma gatunkami prawnie chronionymi, w tym gatunkami z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG - priorytetową sichrawą karpacką Pseudogaurotina excellens, zagłębiem bruzdkowanym Rhysodes sulcatus i biegaczem urozmaiconym Carabus variolosus. Interesujące gatunki zanotowano też wśród skąposzczetów Oligocheta (np. dżdżownica subalpejska) i niesporczaków Tardigrada (np. Echiniscus lapponicus). W masywie Babiej Góry występowała kiedyś nadobnica alpejska - gatunek priorytetowy z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG; zachowały się jej siedliska, więc jest możliwa restytucja. Stałym elementem fauny Babiej Góry jest ryś (Lynx lynx) (w ostatnich latach regularnie obserwowane są 2 samice z młodymi i 1 dorosły samiec). Obszar ma również duże znaczenie dla ochrony ptaków.

Typy SIEDLISK wymienione w Załączniku I Dyrektywy Rady 92/43/EWG
(* siedliska priorytetowe)

4060  Wysokogórskie borówczyska bażynowe (Empetro-Vaccinietum) (pokrycie 0,20 %)
- ponad górną granicą lasu w miejscach o trudnych warunkach mikrosiedliskowych,
- stan zachowania doby.

4070*  Zarośla kosodrzewiny (Pinetum mugo) (pokrycie 8,50 %)
- zwarte zarośla w piętrze subalpejskim,
-  stan zachowania dobry, proponowana ochrona bierna.

4080  Subalpejskie zarośla wierzbowe wierzby lapońskiej lub śląskiej (Salicetum lapponum, Salicetum silesiacae) (pokrycie 0,03 %)
- w piętrze subalpejskim, na kwaśnym podłożu,
- zarośla do 2 m o zwarciu 30-90%,
- stan zachowania dobry.

6150  Wysokogórskie murawy acidofilne (Juncion trifidi) i bezwapienne wyleżyska śnieżne (Salicion herbaceae), (pokrycie 1,20 %)
- niskie murawy tworzące zwarte kępkowe darnie,
- przewodnia formacja roślinna piętra alpejskiego,
- ściśle związane z klimatem wysokogórskim.

6170  Nawapienne murawy wysokogórskie (Seslerion tatrae) i wyleżyska śnieżne (Arabidion coeruleae) (pokrycie 0,05 %)
- naturalny typ roślinności w piętrze subalpejskim uwarunkowany klimatycznie,
- związany z podłożem szkieletowym, zasadowym,
- stan zachowania dobry.

6230* Górskie i niżowe murawy bliźniczkowe (Nardion - płaty bogate florystycznie) (pokrycie 0,60 %)
- na polanach reglowych, w piętrze subalpejskim i alpejskim,
- ubogie, kwaśne podłoże (rankery) związane z długotrwałym pasterstwem,

6430  Ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium) (pokrycie 0,35 %)
- rozproszone na terenie całego obszaru alpejskiego (optimum w subalpejskim i wzdłuż potoków),
- niewielkie płaty zbudowane z eutroficznych wysokich bylin,
- stan zachowania dobry.

6520 Górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion) (pokrycie 0,75 %)
- polany reglowe,
- charakter antropogeniczny,
- bogate w gatunki,
- stan niezadowalający, zalecana ochrona czynna: wypas i koszenie.

7140 Torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea) (pokrycie 0,01 %)
- zwykle niewielkie płaty w lokalnych wypłaszczeniach ze stojącą wodą,
- stan zachowania niezadowalający, proponowana ochrona czynna.

7230 Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk (pokrycie 0,02 %)
- powstają w miejscach źródliskowych, na podłożu fliszowym,
- stan zachowania niezadowalający, proponowana ochrona czynna, głównie wycinanie drzew i krzewów.

8110  Piargi i gołoborza krzemianowe (pokrycie 0,01 %)
- rumowiska skalne w najwyższych partiach gór, roślinność pionierska,
- stan zachowania dobry, zagrożone sukcesją.

8310 Jaskinie nieudostępnione do zwiedzania
- w łupkach fliszowych, powstałe w skutek procesów pseudokrasowych,
- stan zachowania dobry, największym zagrożeniem ruch turystyczny,
- proponowana ochrona bierna.

9110  Kwaśne buczyny (Luzulo-Fagenion) (pokrycie 2,50 %)
- występuje w strefie regla dolnego, na glebach o intensywnych procesach przemywania,
- bardzo ubogi skład gatunkowy,
- stan zachowania niezadawalajacy.

9130  Żyzne buczyny (pokrycie 37,50 %) (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion)
- w reglu dolnym na żyznych glebach o odczynie obojętnym,
- stan zachowania niezadawalający, proponowana ochrona bierna i czynna.

9140  Górskie jaworzyny ziołoroślowe (Aceri-Fagetum) (pokrycie 0,70 %)
- w reglu dolnym na świeżych i żyznych glebach brunatnych,
- stan zachowania nieznany, potrzeba inwentaryzacji.

9180*  Jaworzyny i lasy klonowo-lipowe na stokach i zboczach (Tilio plathyphyllis-Acerion pseudoplatani) (pokrycie 0,60 %)
- w strefie przejściowej między reglem dolnym i górnym,
- na stromych zboczach, płytkich glebach,
- bardzo bujne runo,
- stan zachowania dobry, zalecana ochrona bierna.

91D0* Bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi-Pinetum) (pokrycie 0,14 %)
- w miejscach nisko zalegających wód gruntowych, kwaśne podłoże,
- stan zachowania zły, proponowana ochrona czynna ? podniesienie poziomu wód gruntowych.

91E0  Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae) (pokrycie 0,12 %)
- terasy rzeczne oraz gleby mułowo-glejowe o wysokim poziomie wód gruntowych,
- bujne runo,
- stan zachowania w granicach zasięgu dobry,  ochrona bierna.

9410  Górskie bory świerkowe (Piceion abietis część - zbiorowiska górskie) (pokrycie 34,60 %)
- kompleks leśny tworzący regiel górny  i znaczną część regla dolnego,
- na glebach bielicowych, brunatnych kwaśnych, runo ubogie,
- stan zachowania dobry, miejscami niezadowalający, zalecana ochrona bierna miejscami ochronna czynna.

ZWIERZĘTA (bez ptaków) wymienione w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG
(*gatunki priorytetowe)

Wilk Canis lupus
Drapieżnik z rodziny psowatych, zamieszkujący najczęściej obszary leśne o rzadkiej sieci dróg i niskim zaludnieniu. Głównym zagrożeniem dla wilka jest fragmentacja siedlisk.

Niedźwiedź brunatny Ursus arctos
Największy polski drapieżnik, jedyny przedstawiciel rodziny niedźwiedziowatych. W polskiej części Karpat liczebność wynosi około 80 osobników.

Ryś Lynx lynx
Największy z europejskich kotowatych, o skrytym trybie życia. Cały obszar Babiej Góry wchodzi w skład terytoriów dwóch samców.

Darniówka tatrzańska Microtus tatricus
Niewielki gryzoń, endemit karpacki, występuje w Tatrach, na Babiej Górze i masywie Pilska. Podstawowym siedliskiem są wyższe partie borów świerkowych z bujnym runem.

Kumak górski Bombina variegata
Gatunek płaza bezogoniastego, z rodziny ropuszkowatych, o charakterystycznym jaskrawym ubarwieniu brzusznej strony ciała. Może zasiedlać zarówno czyste młaki i stawki o źródlanej wodzie, jak i silnie zamulone kałuże. Jeden z najpospolitszych płazów w masywie Babiej Góry.

Traszka karpacka Triturus montandoni
Gatunek płaza ogoniastego z rodziny salamandrowatych, najmniejsza krajowa traszka. Związana szczególnie z lasami bukowymi i mieszanymi

Biegacz urozmaicony Carabus variolosus
Duży gatunek chrząszcza (22 ? 30 mm), z rodziny biegaczowatych, o czarnej barwie, wybitnie wilgociolubny, zasiedla wilgotne zarośla nadrzeczne, pobrzeża drobnych zbiorników wodnych w lasach, bagna i torfowiska, młaki, kamieniste pobrzeża górskich potoków, przydrożne rowy.

Sichrawa karpacka* Pseudogaurotina excellens
Stenotopowy gatunek chrząszcza, endemit karpacki. Zasiedla lasy  oraz zarośla  z dużym udziałem starych okazów suchodrzewów (Lonicera sp.) który jest jego rośliną żywicielską. Preferuje miejsca prześwietlone. Babiogórska populacja uważana jest aktualnie za najmocniejszą w polskiej części Karpat.

Zagłębek bruzdkowany Rhysodes sulcatus
Niewielki chrząszcz o charakterystycznym urzeźbieniu górnej części ciała, uważany za relikt lasów pierwotnych. Obecnie związany z lasami o charakterze naturalnym lub do niego zbliżonym, w którym zalega znaczna ilość martwego drewna o średnicy powyżej 20 cm. Preferuje siedliska o dużej wilgotności, Zasiedla zarówno drzewa liściaste jak i iglaste.

ROŚLINY wymienione w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG

Tojad morawski Aconitum firmum ssp. Moravicum
Endemit zachodniokarpacki, gatunek wysokogórski. Występuje w ziołoroślach subalpejskich i reglowych oraz w młakach górskich.

Tocja karpacka Tozzia carpatica
Gatunek o rozerwanym zasięgu w Karpatach, związany z piętrami reglowymi, rosnący w zbiorowiskach ziołoroślowych oraz olszynkach nadpotokowych i bagiennych.

Projekt Planu Ochrony
- ustanawiany na drodze rozporządzenia przez Ministra Środowiska,
- sporządzany jest na okres 20 lat,
- nieobowiązkowy, zalecany,
- sporządzany dla całości, bądź części obszaru Natura 2000,
- stabilny, długookresowy program ochrony,
- może być zmieniony w trakcie realizacji tylko w szczególnych przypadkach,
- sporządzany na podstawie inwentaryzacji i badań,
- określa stabilne reguły i zasady postępowania jakie muszą spełniać zagospodarowanie przestrzenne i prowadzona w obszarze działalność, aby nie szkodzić celom ochrony Natura 2000,
- może ustalać reguły lokalizacji zabudowy, infrastruktury technicznej, komunikacyjnej i edukacyjnej,
- może ustalać ramowe warunki realizowanych i planowanych przedsięwzięć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000,
- formułuje wnioski do zmian w istniejących studiach i planach zagospodarowania przestrzennego

Plan ochrony zawiera:

- opis granic i mapę obszaru Natura 2000,
- identyfikację istniejących i potencjalnych zagrożeń,
- określenie warunków utrzymania lub odtworzenia właściwego stanu ochrony oraz zachowania spójności sieci obszarów Natura 2000,
- wskazania do zmian w istniejących studiach uwarunkowań o kierunków zagospodarowania przestrzennego,
- określenie działań ochronnych np.:
- sposoby ochrony czynnej,
- utrzymanie korytarz ekologicznych,
- rozmieszczenie obiektów i urządzeń służących celom ochrony,
- gospodarowanie wodami,
- kierunki rozwoju gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.
- wskaźniki właściwego stanu ochrony siedlisk oraz gatunków,
- sposoby monitoringu realizacji zadań ochronnych,
- sposoby monitoringu stanu ochrony.

Nadzór nad obszarem Natura 2000 położonym w obrębie parku narodowego sprawuje dyrektor parku narodowego.

Kanał RSS

Komunikat turystyczny

z dnia 24.06.2017 r.

Warunki turystyczne na Babiej Górze. Wszystkich wybierających się na babiogórskie szlaki prosimy o rozwagę i ostrożność szczególnie przy schodzeniu. Warunki pogodowe na Babiej Górze mogą bardzo szybko ulegać zmianie, dlatego też zawsze trzeba być przygotowanym na znaczne pogorszenie pogody.
więcej

Pogoda

18

Przy Dyrekcji BgPN w Zawoi Barańcowej
Data: 24.06.2017 r.
Godzina: 9.23
Opad: bez opadu
Pokrywa śnieżna: brak
Wiatr: umiarkowany
Widoczność: bardzo dobra

Newsletter