Babiogórski Park Narodowy

Na obszarze Babiogórskiego Parku Narodowego, liczącym 3393,34 ha powierzchni, w celu zachowania dziedzictwa przyrodniczego stosuje się trzy rodzaje ochrony: ścisłą, czynną i  krajobrazową.

Ochroną ścisłą objęta jest blisko 1/3 Parku, czyli 1125,82 ha. W skład obszaru ochrony ścisłej wchodzą: piętro halne, piętro kosodrzewiny, górnoreglowy bór świerkowy oraz fragmenty lasów regla dolnego. Istota ochrony ścisłej polega na zaniechaniu na tych obszarach jakiejkolwiek działalności człowieka,  bowiem celem tego typu ochrony jest zachowanie w stanie naturalnym nie tylko ekosystemów, ale także zachodzących w nich procesów (np. naturalnych odnowień, rozkładu leżącego w dnie lasu drewna). Powierzchnie Parku objęte ochroną ścisłą udostępniane są jedynie w celach naukowych.

Największą powierzchnię Parku zajmują obszary poddawane ochronie czynnej, czyli 2082,82 ha. Obejmują one drzewostany porastające regiel dolny, które w wyniku dawnej gospodarki człowieka zostały w znacznym stopniu przekształcone. W przeważającej części są to drzewostany świerkowe wymagające pewnej przebudowy. Na terenach objętych ochroną czynną prowadzi się więc działania zmierzające do przywrócenia lasom właściwego składu gatunkowego i odpowiedniej struktury.

Obszary ochrony krajobrazowej zajmują 185,15 ha. Zostały nią objęte tereny niestanowiące własności skarbu państwa 139,93 ha oraz obszary znajdujące się poza zwartym kompleksem Parku. Są to miejsca służące zintensyfikowanym działaniom edukacyjnym, obsłudze ruchu turystycznego, czy też komunikacji (drogi, parkingi). Do grupy tej należą też niezwykle cenne przyrodniczo polany, a także Mała Babia Góra. Na terenach ochrony krajobrazowej, z uwagi na stosunki własnościowe gruntów obowiązuje prowadzenie zrównoważonego użytkowania lasów i polan. Bardzo istotne w tej strefie jest zachowanie wszystkich istniejących zbiorowisk nieleśnych i walorów krajobrazowych.